Ultima Thule

...unurzałem się w zieleni
teraz wszystko się odmieni...

_________________
ooooorekoreeeoooo

powiem tyle że płyta mi się podoba i nie jest taka jaką sobie wyobrażałem. specjalnym wyróżnieniem chcę ukoronować numery 1,4,6,8.
i nie że coś mi się nie podoba tylko... ten wokal po angielsku do mnie nie przemawia...

_________________
"z prądem rzeki płyną tylko zdechłe ryby"
Last.fm

będąc na zielonej fali (wbrew pozorom nie narkotycznej ) w odpowiedzi na lubienia i nie lubienia przez słuchaczy języka angielskiego (bo brzydki, bo nie rozumiem, bo nie native) proponuję następną płytę nagrać w języku węgierskim

zöld vagyok.... nagyon zöld

to by było!

_________________
tory wyjeżdżają z lasu a tam...

skąd recenzent w TR wie kto jest kompozytorem poszczególnych utworów?

_________________

"Niewole robią z nas ponurych i złych"
"Nie ma przypadków, są tylko znaki"

na cgm-ie też przez chwilę były songwriting credits (bardzo ciekawe!), ale potem znikły i nie zdążyłem zapisać - może jakiś okólnik Wydawcy krążył

_________________
The Hilgrims spotify

Kupilem plytke w sumie od niechcenia w poniedzialek i tak lezala czekajac na dzisiaj (bowiem dzis zamierzalem sprzet grajacy w koncu nabyc i zamiar zrealizowalem), zrobilem wszystko co trzeba, wykapalem sie, pelen leku wlaczylem plyte i usiadlem w fotelu na wprost glosnikow... i podoba mi sie, calkiem serio zupelnie niearmiowe to takie, taki miks cosmopolis z crimsonami i drzezem, ale na pozna jesien w sam raz do sluchania... tylko zauwaze, ze kawalek promujacy plytke w sumie moim zdaniem najgorszy (jak lecial, to stwierdzilem, ze zamiote pokoj)... no i powtarzam ktorys raz, ze jezyk polski, to bardzo ladny jezyk i lubie jak sie w nim spiewa. To takie wrazenie po pierwszym przesluchaniu. Dziekuje.

nie słuchasz płyt o angielsku? to w sumie pytanie do innych, co ich denerwuje angielski.

_________________
ja herez ja herez

Na razie po kilku przesłuchaniach, nie potrafię za wiele napisać, ale na pewno na usta ciśnie mi się słowo "wirtuozeria".

zapowiadane:

_________________
każdy cieszyć się chce

i mam całą płytę!!! i jest jeszcze lepsza w całości w takim ustawieniu utworów niż myslałem (a dużo myslałem ) czeba przyznać czeba przyznać... jako że rano to niemrawo mi sie pisze... wjazd w Home jak Lard z Biafrą ale wokal głaszcze poetycko aż się wzruszyłem o tym domu i saksy - britni spirs majkl dżekson dens hol stars wszystkie dolarowe hity jak ręką odjął (u mnie w pracy przez 10h leci jakaś stacja z łupanką generowaną silikonowymi ustami śpiewaczek i spacją peceta) armia jedzie jak Grot bez trzymanki - na zakrętach po prostu frunie chyba muszę kawę wypić bo ciemno jeszcze 8) pozdrawiam

_________________
rozradują się kości, które skruszyłeś

Green – no mam z nim trochę problem. Jedyne miejsce, w którym widać szew między utworami, to właśnie wejście wstecznej perkusji – po „Grocie” zmiana nastroju jest dosyć wyraźna. W dodatku główna część utworu jest oparta na samym riffie, któremu zespół chyba zbyt zaufał. Dość mi tu brakuje saksofonów i w ogóle aranżacyjnego baroku z utworów poprzednich (no i nawet mnie się to kojarzy z QOTSĄ, a ja akurat jakoś za nią nie szaleję). Dziś dopiero dostrzegłem, że ten walec rzeczywiście może przywoływać zatopienie w zieloności, ale jednak dla mnie to trochę trudne – mnie się kojarzy z jakąś rdzą. Ale potem, na chwilę, robi się bardzo fajnie – klawisze, licha-dziwactwa i wyskakujący znikąd Robert – świetny moment – taki przedrzeźniacz Budzego niby, hehehe. Jak słuchałem tej trochę dłuższej wersji z Myspace’a, to już sobie dopowiadałem, jakie tam dalej odloty muszą być. A tym czasem – niespodzianka... Przewrócona na lewą stronę treść z pierwszej części utworu oczywiście nie jest zła – szczególnie ten taki podziemny zgrzyt robi spore wrażenie – ale jednak ja tu chciałem jakichś dzikich eksploracji melodii, jakiejś opowieści... No i jeden z dwóch moich zarzutów natury aranżacyjno-realizatorskiej – nie brzmi mi akordeon na FREAKU. Nie wiem, może powinien grać jakieś basy czy co? Albo trzeba go było jakoś bardziej przetworzyć? Mocniej spogłosować? Lekko mi jednak odstaje. Nie jest to jednak jakiś straszny ból, tym bardziej, że w tym ostatnim swoim wejściu w „Greenie”, kiedy zatrzymuje się Krzyżyk, to już nawet jest z nim (akordeonem) sympatyczniej. No ale tu już czas na Merlina – chociaż czarodziejskość tego fragmentu nie ogarnia mnie jakoś przemożnie, to jednak tak, to bardzo moje minuty – i pomruki, i okaryna. Niemniej, chyba łatwiej byłoby mi ten dąb, o którym pisała Natalia, zobaczyć, gdybym nie wpadał podeń spod zardzewiałej, choć wciąż niezłomnie działającej machiny... Naprawdę świetnie robi się, kiedy powracają licha z tymi wszystkimi stukami-pukami rodem z „Bike’a”. Do tego trąba... Dobre!
No i nie rozumiem trochę z tym synem.

I jeszcze to chciałem skomentować:To chyba myślenie życzeniowe, nie? Z tego, co widzę, to w sieci często się właśnie Brillera i Merlina traktuje jako głównych obok Budzego autorów płyty (niektórzy to chyba ich nawet wyżej niż obok stawiają...), a tymczasem, mimo że obaj pozostawiają wyraźny swój ślad w miejscach, w których ich słychać, to jednak trudno mi przyjąć, by FREAK był choć w porównywalnym stopniu ukształtowany przez nich, co przez Krzyżyka, Kmietę i obu saksofonistów.

W tej sprawie też chciałem zabrać głos. Bo też zwróciłem uwagę, że notki przed wydaniem skażone były marketingowo, i na przykład wymieniano Marka Pospieszalskiego a przemilczywano Łukasza Kluczniaka...



Może trzeba rozdać role w tym tekście?
A co do zasadniczej części Greena: jakie tam są rytmiczne dziwy .

Dobra ta plyta wogole, bo cos slyszalem ze pinkfloydem znow sie chlopaki inspirowali...

Jakies sample, gdzies do sciagniecia, bo zagramnica ciezko mi kupic ten albumik, a ciekawie moze byc...

http://www.wmoichoczach.com.pl/shop2/pr ... ts_id=1294

No, może nawet coś zaczęło świtać...

To też (i, być może, tu leży część winy), ale nawet takie pobieżne recenzyjki to mają.